W miarę jak zbliżamy się do lokalizacji siedziby Fundacji Architektury Współczesnej (FAC), odkrywamy „warstwowość”, która została ukształtowana w ciągu wieków i której ślady (ukryte przez lata) są widoczne w niektórych miejscach, gdzie wydostają się spod górnego płaszcza.

FAC ma przywilej spotkania z jednym ze śladów, które potwierdzają istnienie odległej struktury miejskiej, którą należy odkryć. Przyszła siedziba nie ma eksponować tylko ruin znajdujących się punktowo pod powierzchnią działki. Według chirurgicznego planu dla otoczenia kwartału San Pablo, ma dokonać perforacji fragmentu miasta w celu umożliwienia odtworzenia rzymskiej tkanki miejskiej - punktu odniesienia dla całego kwartału.

FAC jest zalążkiem miejskiego planu na większą skalę, który wiąże i łączy obecne ścieżki kulturalne miasta poprzez nową, archeologiczną, która obiega miasto przeskakując z jednej trasy na inną, i gdzie siedzibia Fundacji staje się ośrodkiem łączącym z czasami Imperium Rzymskiego.

1. Dlaczego forma CYRKU?
Jako wyróżnienie miejskiego śladu, który wiąże i łączy się bezpośrednio z konkretnym okresem historycznym, i który przenosi nas w czasie.

2. HISTORIA
Reprezentuje element identyfikowany z upamiętnieniem wydarzeń z czasów Imperium Rzymskiego, czyli fragment kultury ludycznej miasta.

3. KULTURA
Jako element, który ma wymiar symboliczny i pozwala na rekonstrukcję symboliczną warstwy archeologicznej uwięzionej pod blokiem zabudowy i możliwość odwiedzenia w celu zrozumienia jego morfologii.

4. RESTYTUCJA
Ruch, który przekazuje i ukazuje się w bloku jako element łączący osobne wnioski, które pojawiają się w postaci połączonych wycieczek kulturalnych dzięki nowej siedzibie Fundacji Architektury Współczesnej.

Siedziba FAC znajduje się w istotnym punkcie działań zmierzających do przywrócenia wcześniejszej struktury rzymskiej. Dlatego budynek jest pomyślany nie tylko jako brama do wnętrza kwartału św. Pawła, ale również możliwość zanurzenia się w warstwie archeologicznej, którą odkrywamy.

Architektura jest odpowiedzią na podwójną potrzebę rozwiązania dostępu do ogrodu i do reliktów, która wpisuje się w środowisko historyczne poprzez język korespondujący z miejskimi elewacjami, ale oddający współczesny charakter fundacji. Odnajdujemy nowo dodaną warstwę, przebijaną w formie szczelin, które obejmują i organizują przestrzeń, począwszy od głównego dziedzińca, przekształca się w bramę do ogrodu, otwierając projekt i jednocześnie wyrażając różne warstwy; wydobytą, obecną i dodaną.

Kwartał św. Pawła przechodzi szereg małych interwencji, które wzbogacają całość dzięki wątkowi przewodniemu, który reprezentuje warstwę archeologiczną i ścieżki, na które zaprasza. Umożliwia to wzbogacenie zawartości o park, przekształcenie go w całości w przestrzeń pomocniczą dla aktywności kulturalnych funkcjonujących w innych instytucjach.

1 - pawilon wystawienniczy zorganizowany jest wokół "kręgosłupa", który przebiega przez park i relikty, wyznaczając podział między parkiem a powierzchnią wystawową, którą staje się obecny parking wydziału kultury. Element, który otwiera się na obie przestrzenie, pozwalając na rozszerzanie na nie wystaw, w bardziej kontrolowany czy spontaniczny sposób.
2 - W wewnętrznym ogrodzie pojawia się element, który organizuje całość założenia, łącząc się z warstwą archeologiczną i pomagając w domknięciu przywracanej, romańskiej tkanki miejskiej. Ten "kręgosłup" jest kluczem, który oddaje nam skalę wcześniejszej zabudowy, stając się jednocześnie punktem skupiającym uwagę na park.
3 - Korytarze, które przecinają warstwę historyczną, łącząc świątynie z audytorum są reinterpretacją romańskich podziemnych galerii. Służą jako zaplecze wystawiennicze.