Inne wydarzenia:

Projekt dyplomowy "Wydział Architektury i Sztuk Pięknych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego"
Projekt: Krzysztof Kierepko
Lokalizacja: Kraków

Temat pracy dyplomowej: "Wydział Architektury i Sztuk Pięknych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego"

Uczelnia: Wydział Architektury i Sztuk Pięknych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego
Lokalizacja: Kraków

Autor projektu: mgr inż. arch. Krzysztof Kierepko, rok 2011

Promotor: dr inż. arch. Artur Jasiński

Nagroda Rektora za najlepszy dyplom magisterski roku 2011 Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego



Uzasadnienie wyboru tematu

Pomysł zmierzenia się z tematem pracy dyplomowej, magisterskiej pt. „Wydział Architektury i Sztuk Pięknych” Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego, zrodził się dawno temu i wiąże się bezpośrednio z zainteresowaniem architekturą obiektów oświatowych.

Godne uznania jest dynamiczne tempo i trafny kierunek rozwoju Krakowskiej Akademii, która obecnie kształci ponad 15 tysięcy studentów, posiada trzy nowoczesne kampusy spełniające wszystkie wymogi uczelni wyższych, z roku na rok powiększa ofertę studiów, i - co za tym idzie – służy coraz większej rzeszy studentów. Automatycznie wiec wzrasta zapotrzebowanie na nowe obiekty dydaktyczne, dlatego naturalną stała się potrzeba opracowania takiego tematu. Zgłębiona w tym zakresie wiedza potwierdziła, że podjęty temat jest ciekawym i ambitnym wyzwaniem projektowym.

Wymagania wobec procesu edukacyjnego stale wzrastają i to pod każdym względem, dlatego istotnym elementem, współdecydującym o jego powodzeniu i efektach jest również miejsce nauki i pracy. Osoba stająca przed wyborem uczelni wyższej chce mieć pewność, że warunki, jakie proponuje dana instytucja są adekwatne do specyfiki wybranego kierunku.

Studia techniczne czy artystyczne, w tym wypadku na wydziale „Architektury i Sztuk Pięknych” szczególnie wymagają zorganizowanego i odpowiednio dostosowanego miejsca pracy do potrzeb przewidzianych w programie nauczania, co jest niezbędne dla prawidłowego rozwoju i twórczego działania.

Tak wiec propozycja nowego kampusu wydziału „Architektury i Sztuk Pięknych” ma również na celu podniesienie standardu uczelni i spełnienie oczekiwań potencjalnych studentów, pełnej satysfakcji kadry naukowej i jej podopiecznych.

Główne motywy zaczerpnięte do projektu z otoczenia

Motywy, które pozwoliły utożsamić budynek z miejscem jego lokalizacji i historią obszaru, na którym ma się znajdować zaczerpnięte zostały z dominującego ciągle środowiska przemysłowego Zabłocia. Charakterystycznym widokiem na Zabłociu nadal są np. sterty blachy i stali. Stos poukładanych jedna na drugiej blach, wydał się ciekawym pomysłem na odzwierciedlenie tego obrazu w formie budynku. Wysunięcia kondygnacji względem siebie nadają bryle dynamiczny kształt, a zastosowanie jako okładziny wykończeniowej dla elewacji stali Cor-ten całkowicie oddaje charakter przewodniego motywu. Spojrzenie na architekturę w ten sposób i przyrównanie jej do tak charakterystycznego elementu stanie się znakiem – symbolem łączącym tradycję z nowoczesnością.

Idea i podstawowe założenia projektu

Koncepcja projektu nowego kampusu Wydziału Architektury i Sztuk Pięknych jest uzupełnieniem dla istniejących już obiektów uczelnianych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Nowy budynek dydaktyczny zapewniłby lepsze standardy dla studentów oraz umożliwiłby poszerzenie oferty o kolejne techniczne artystyczne kierunki studiów.

W istniejących kampusach uczelni przy ul. Gustawa Herlinga-Grudzińskiego 1, oddalonych od projektowanego wydziału o 5 min drogi pieszo, znajdują się najbardziej potrzebne jednostki do prawidłowego funkcjonowania uczelni takie jak: administracja uczelni, przychodnia lekarska, biblioteka ogólnouczelniana, oddział banku, wydawnictwo. Projektowany budynek będzie spełniał podstawowe funkcje dydaktyczne, naukowe, ekspozycyjne, rekreacyjne. Studiowanie kierunków zarówno technicznych jak i artystycznych, poza wyspecjalizowaną kadrą profesorską wymaga odpowiedniego do tego otoczenia.

Projektowany obiekt w założeniu ma uwzględniać wszystkie uwarunkowania takie jak: powiązania komunikacyjne (również te przewidziane w MPZP), ukształtowanie działki, sposób nawiązania do architektury istniejących budynków uczelni Krakowskiej Akademii i przede wszystkim specyficzny klimat Zabłocia, powinien też oddawać charakter przemysłowy dzielnicy, tym bardziej że wiele z jego elementów już bezpowrotnie znikło (zakłady przemysłowe, fabryki, obiekty). Pozostawienie na tym terenie takiej "pieczęci" będzie przypominało, jakie znaczenie w historii Krakowa miało Zabłocie i na zawsze zachowa ślad z przeszłości.

W projektowanym budynku najważniejszą przestrzenią ma być reprezentacyjna strefa wejściowa, a zarazem miejsce ekspozycji, rekreacji i edukacji. Można w niej organizować wszelkiego typu imprezy kulturalne i równie dobrze prowadzić zajęcia w otwartej przestrzeni (open space), co jest dziś bardzo powszechne na uczelniach całego świata, a w Polsce jeszcze mało znane.

Dla podkreślenia charakteru Zabłocia oraz nawiązania kolorystycznego do ceglanej elewacji istniejącego kampusu uczelni użyto w projekcie jako materiału wykończeniowego stali kortenowskiej Cor-ten. Kiedyś wykorzystywana głownie w przemyśle, obecnie na szerszą skalę stosowana w architekturze, przede wszystkim jako okładzina elewacyjna. Jest to idealne tworzywo pokazujące „szczerość materiału”.

Opis zagospodarowania działki

Działka objęta projektem od strony południowej i wschodniej przylega bezpośrednio do ulicy Zabłocie i zapewnia do niej bezpośredni dostęp.

Główne wejścia do budynku, a także wiążące się z nimi place wejściowe zaprojektowane zostały od strony zachodniej i wschodniej. Od strony północnej usytuowano wielki taras rozciągający się na całej długości budynku, dostępny na poziomie +1 (+4,70m), otwierający się na bulwary wiślane. Prowadzą również przez niego pomocnicze wejścia do kawiarni, biblioteki wydziałowej i bufetu. Południowa strona natomiast zapewnia dostęp do strefy komercyjnej zlokalizowanej w parterze obiektu. Wzdłuż budynku od strony południowej zaprojektowano zieleń urządzoną, której towarzyszą wkomponowane w ogródki ławy betonowe. Całość stanowi przedpole budynku od ul. Zabłocie i z czasem, kiedy drzewa osiągną znaczne rozmiary, w pewnym stopniu będą pełniły rolę ekranu akustycznego. Oprócz wymienionych wejść, od strony wschodniej zaplanowano jeszcze podjazd techniczny, zapewniający dostawę towaru do bufetu i kawiarni.

Na działkę i do garażu podziemnego prowadzi jeden główny wjazd zlokalizowany od strony zachodniej budynku, w miejscu już istniejącego, jest to najdogodniejsza lokalizacja, uzupełnia on mały, kilkunastu-stanowiskowy naziemny parking zaprojektowany z myślą o klientach korzystających z usług komercyjnych. Natomiast dla pracowników i studentów uczelni zaprojektowany został garaż podziemny na 147 stanowisk parkingowych. Zdecydowano o tego typu rozwiązaniu ze względu na lokalizację i walory estetyczne działki, która z wielkopowierzchniowym parkingiem naziemnym straciłaby na wartości.

Od tej samej strony na działce zaprojektowane zostały wielkie schody z pochylnią, nazwane w projekcie "mini-amfiteatrem", które łączą w sobie kilka istotnych funkcji. Zapewniają dostęp do tarasu na poziomie +1, ukrywają wjazd do garażu podziemnego, funkcjonując jako podcień wjazdowy z kilkoma dodatkowymi miejscami postojowymi i służą również, jak sama nazwa wskazuje, jako widownia amfiteatru. Kolejnym istotnym powodem są ustalenia MPZP, który przewiduje w tym miejscu lokalizację kładki pieszo - rowerowej łączącej Kazimierz z Zabłociem. Schody w tym wypadku pełniłyby funkcję przyczółka i byłyby bardzo dobrym elementem łączącym kładkę z brzegiem.

Opis funkcjonalny

W budynku zaprojektowano dwa główne wejścia. Jedno od strony wschodniej, poprzedzone placem wejściowym naprzeciwko przystanku autobusowego, co bardzo korzystnie wpływa na bezpośrednie połączenie komunikacyjne. Drugie wejście również z placem wejściowym pełniącym funkcję (mini-amfiteatru) zaprojektowano od zachodu. Taka lokalizacja wejść w stosunku do działki i głównych kierunków komunikacji pozwoliła na otwarcie budynku, tworząc pasaż wewnętrzny, który stał się główną strefą wejściową i reprezentacyjnym foyer, mającym w swojej istocie wielozadaniową funkcje. Przestrzeń, jaka się tam znajduje, od razu daje odczuć, z jakiej skali obiektem mamy do czynienia. Pełni ona głównie funkcję rekreacyjną i wystawienniczą. Umożliwia organizowanie w niej różnych imprez kulturalnych, wystaw czy też wykładów dla szerszego grona. Ciekawymi elementami we wnętrzu foyer stały się klatki schodowe, w formie sześciennych „boxów” wystających ze stropów, między którymi rozpięte zostały schody jednobiegowe proste, ze spocznikami (całość zaprojektowana jako
konstrukcja stalowa). Elementy te, wraz z nieregularnym kształtem holu, który przez „załamanie” i rozszerzanie sie w kierunku wyjść, tworzą ciekawy, dynamiczny charakter wnętrza.

Poza strefą wejściową, funkcja budynku podzielona została na komercyjną, administracyjną i studencką, odpowiednio rozmieszczone w skrzydłach budynku tworzących bryłę.

Południowe, mniejsze ze skrzydeł, w parterze mieści funkcje komercyjne z zapleczami. Są to usługi z myślą o studentach wydziałów. Najważniejszą z nich jest w pełni wyposażona drukarnia wielkoformatowa, w której są zawarte wszystkie możliwe technologie wydruku cyfrowego, co w branży architektoniczno-artystycznej jest obecnie niezbędne, podobnie jak branża komputerowa czy sklep z artykułami papierniczymi. Ostatnią z usług jest dobrze zaopatrzona księgarnia techniczna, która posiada w swojej ofercie najbardziej pożądane zbiory książek i czasopism. Wszystkie te usługi mają charakter ogólnodostępny i może z nich korzystać każdy. Wprowadzenie takiego typu usług w budynkach dydaktycznych przede wszystkim ułatwia życie studentom, a poza tym daje korzyści finansowe samej uczelni.

W skrzydle południowym komunikacja pionowa zaprojektowana została w dwóch pionach łączących wszystkie poziomy. Główny pion - z dwoma dźwigami osobowo - towarowymi i klatką schodową - ewakuacyjną. Drugi natomiast tylko jako klatka schodowa zapewniająca odpowiednią ewakuację. Dodatkową komunikacją tego samego skrzydła jest klatka schodowa (box). Przy głównym pionie znajdują się toalety na każdym z pięter oraz szafty technologiczne.

Na poziomie +1 (+4,70 m) w tym samym skrzydle budynku zaprojektowana została funkcja administracyjna ze strefą kadry nauczycielskiej. Jako funkcję administracyjną traktuje się dziekanat, archiwum, zaplecze socjalne dla pracowników, pomieszczenie gospodarcze oraz 3 gabinety dziekanów. W strefie kadry nauczycielskiej, poprzedzonej przeszklonym holem wejściowym, zaprojektowano pokoje wykładowców, pokój socjalny z zapleczem kuchennym, salę konferencyjną z możliwością prezentacji multimedialnych. Towarzyszy jej pokój informatyków, przy którym znajduje się również niewielka serwerownia obsługująca cały budynek. Na tym samym piętrze znajduje sie dodatkowe pomieszczenie magazynowo - gospodarcze.

Poziomy +2 i +3 są zaprojektowane wyłącznie jako funkcja dydaktyczna (studencka), z pomocniczymi pomieszczeniami archiwalnymi.
Na poziomie +2 (+8,70m) w strefie komunikacji znajduje się wydzielona przestrzeń rekreacyjna, w której dostępne są różnego typu meble pozwalające wypoczywać lub równie dobrze prowadzić zajęcia w mniejszych grupach. Pięć sal wykładowo-seminaryjnych dostosowanych do 32-osobowych grup, w tym jedna z zapleczem dydaktycznym, umożliwiających prowadzenie zajęć z wykorzystaniem sprzętu multimedialnego. Na tym samym piętrze znajduje się jeszcze studio projektowe ogólnego użytku, zapewniające miejsca pracy dla ponad 60-osobowej grupy, z możliwością podziału sali na dwie mniejsze. Do studia przynależy jeszcze zaplecze komputerowe na 30 stanowisk.

Na poziomie +3 (+12,70m), podobnie jak na niższej kondygnacji, w strefie komunikacji wydzielona została przestrzeń rekreacyjna. Znajduje sie tu również pięć sal wykładowych o tym samym przeznaczeniu, studio projektowania graficznego z zapleczem komputerowym, tym razem na 20 stanowisk.

Natomiast północne skrzydło jest bardziej rozbudowane. Komunikację zapewniają w nim 2 piony z klatkami schodowymi i dźwigami osobowo - towarowymi, po dwa w każdym pionie. Przy pionach znajdują się tak samo jak w południowym skrzydle toalety na każdej z kondygnacji i szafty technologiczne.

Głównymi elementami wyróżniającymi się w tym skrzydle, na tle jasnego wnętrza są aule w postaci dwóch obłych form wykończonych okładziną z mozaiki drewnianej zamiarem podkreślenia we wnętrzu ich swobodnego kształtu. Większa z nich, mogąca pomieścić 216 osób obejmuje dwa poziomy. Zapewniono do niej dwa wejścia z poziomu 0 i dwa pomocnicze wyjścia na poziomie +1. Mniejsza z form mieści w sobie dwie sale. Na parterze znajduje się sala audiowizualna na 100 osób i przylega do niej punkt informacji studenckiej, natomiast na poziomie +1 sala wykładowa mieszcząca również 100 miejsc z zapleczem na pomoce naukowe. Pod widownią największej auli zaprojektowano szatnię ogólną w budynku, poprzedzoną osobnym holem szatniowym.

W centralnej części skrzydła znajduje się serce wydziału w postaci, obszernej pracowni modelarskiej, warsztatów z profesjonalnym wyposażeniem umożliwiającym prace z różnego typu materiałami oraz studio rzeźby. Charakter zajęć w tego typu pracowniach rozwija wyobraźnię i ma duże znaczenie dla przyszłych artystów i inżynierów. Sprawia, że studenci spędzają w nich znaczną ilość czasu na dopracowywaniu swoich projektów pod okiem wyspecjalizowanej kadry. Od strony zachodniej na parterze skupiono takie funkcje, jak strefa socjalna pracowników z szatniami damską i męską, sanitariatem, pokojem socjalnym
i pomieszczeniem gospodarczym.

Towarzyszącą funkcją jest portiernia z pomieszczeniem monitoringu obiektu. Zaprojektowano również pomieszczenie z kabinami do spania, umożliwiające studentom odpoczynek w czasie dłuższych przerw między zajęciami. We wschodniej części skrzydła zaprojektowano zaplecze kuchenne, obsługujące bufet znajdujący się na poziomie +1 (+4,70m). W skład zaplecza wchodzą: kuchnia z podstawowymi funkcjami, magazyny produktów, chłodnia, pomieszczenie gospodarcze, strefa dostawy towaru z magazynem rozładowczym, pokój socjalny dla pracowników z szatnią i sanitariatem. Dostawa posiłków z poziomu 0 na +1 oraz zwrot naczyń odbywa się za pomocą windy serwisowej obsługiwanej z zaplecza. Dodatkowo zapewniono dźwig osobowo - towarowy zapewniający dostawę towaru do kawiarni.

Poziom +1 (+4,70m) jest w większości przestrzenią rekreacyjną z takimi funkcjami jak kawiarnia i bufet. Z obu tych funkcji jest zapewniony dostęp na taras od strony północnej, który w okresie letnim zapewnia odpowiednie miejsce do spędzania wolnego czasu między zajęciami. Kawiarnia może funkcjonować jako ogólnodostępna dla ludzi z zewnątrz z wejściami od tarasu. Bufet został zaprojektowany z możliwością wydzielenia strefy wydawania posiłków, tworząc przez to dodatkową salę wielofunkcyjną w razie takiej potrzeby. Na tym samym poziomie oprócz funkcji rekreacyjnej, zaprojektowano niewielką skomputeryzowaną bibliotekę wydziałową wraz z czytelnią. Biblioteka gromadzi i udostępnia literaturę fachową związaną ze specjalizacjami wydziału. Do zbioru czasopism specjalistycznych jest wolny dostęp – jako do źródła aktualnej informacji. Natomiast do indywidualnej pracy naukowej wydzielono 6 kabin. Przewidziano również pomieszczenia pomocnicze, takie jak magazyn zbiorów cennych i specjalnych (e-booki) oraz pomieszczenie administracyjne.

Kondygnacja +2 (+8,70m), zaczynając od strony zachodniej, mieści salę wykładowo-dydaktyczną dostosowaną do prowadzenia zajęć z budownictwa i konstrukcji budowlanych, wyposażoną w różnego typu modele (przestrzenne) dydaktyczne. Następnym pomieszczeniem jest pracownia kreślarska zaopatrzona w 40 stanowisk z profesjonalnymi stołami kreślarskimi. Tu studenci uczą się podstaw rysunku technicznego. Istnieje możliwość podziału pracowni na dwie mniejsze niezależne od siebie sale do pracy z 20-osobowymi grupami. Umożliwiają to specjalne ruchome ścianki. Kolejnymi salami są dwa wielkie studia rysunku odręcznego i malarstwa z oddzielnymi archiwami prac. W pracowniach tych można prowadzić zajęcia w kilkudziesięcioosobowych grupach z możliwością podziału na mniejsze sale. Następnie nad aulami w ich obrysach zaprojektowano przestrzenie, które mają wielozadaniową rolę, podobnie jak w foyer wejściowym, lecz o bardziej kameralnym przeznaczeniu. Są tam m.in. organizowane spotkania kół naukowych, wystawy a na co dzień jest to miejsce znacznie spokojniejsze od tętniącej życiem strefy wejściowej, gdzie można przyjść w większym gronie, usiąść na wygodnych pufach lub przy stolikach. We wschodniej części skrzydła zlokalizowano jedno z ważniejszych pomieszczeń wydziału - studio projektowe I. Jest to sala przeznaczona do prowadzenia zajęć z projektowania architektonicznego dla studentów początkowych roczników. W skład studia wchodzi mała sala komputerowa z 20 stanowiskami i archiwum. Przyległą do studia projektowego jest mniejsza sala projektowo-modelarska umożliwiająca wgląd do głównego studia przez szklane ścianki sali komputerowej.

Na ostatnim 3 piętrze, zaczynając od strony zachodniej, znajduje się studio fotograficzne z zapleczem, w skład którego wchodzi pomieszczenie przygotowawcze i ciemnia do wywoływania zdjęć. Obok znajdują się dwie sale, seminaryjna dla 32-osobowej grupy i nieco większa sala wykładowa dla 40 osób. Kolejną salą jest obszerne 240m² studio projektowania wnętrz. Jedną wielkopowierzchniową salę potraktowano bez sprecyzowania funkcji. Z upływem czasu zostanie dostosowana do potrzeb zaistniałych na wydziale. Kolejne pomieszczenia to sale wykładowe i seminaryjne, wszystkich łącznie pięć. W części wschodniej skrzydła znajduje się największa sala w całym obiekcie. Jest to studio projektowe II, zajęcia w nim prowadzone są ze starszymi rocznikami studiów. W studio II tak samo jak w studio I uzupełnieniem jest pracownia komputerowa wspomagająca projektowanie wizualne. Na tym samym piętrze zlokalizowano najbardziej rozbudowaną na wydziale pracownię informatyczną z wysokiej klasy komputerami i niezbędnym oprogramowaniem specjalistycznym zarówno dla architektów, grafików i artystów.

Rozwiązania materiałowo – konstrukcyjno - instalacyjne

Konstrukcja zaprojektowana została w systemie szkieletowo - monolitycznym. Główny szkielet budynku stanowią żelbetowe słupy o wymiarach 50x50 cm, w rozstawie osi 8,10x8,10 m (za wyjątkiem miejscowych nieregularności wynikających z kształtu budynku) i żelbetowe piony komunikacyjne usztywniające konstrukcję oraz stropy żelbetowe o grubości 30 cm rozpięte w polach pomiędzy słupami/belkami. Ze względu na nieregularny kształt budynku, rozstaw słupów w garażu podziemnym na poziomie -1 (-3,10 m) różni się od pozostałych kondygnacji. Aby garaż pomieścił odpowiednią liczbę miejsc parkingowych i można było rozplanować w nim wygodną komunikację, rozstaw słupów jest tutaj w miarę regularny. Natomiast od poziomu 0 (±0,00)do ostatniej kondygnacji +3 (+12,70m), miejscami słupy zostały poprzesuwane względem garażu, aby dostosować konstrukcję do kształtu budynku.

W tym celu nad garażem zaprojektowano specjalny strop tzw. przejściowy, którego odpowiednia konstrukcja i gabaryty (w tym wypadku 50 cm grubości płyty, zależy to od ilości kondygnacji w budynku) jest w stanie bez problemu umożliwić takiego typu rozwiązanie konstrukcyjne. W budynku ze względu na zróżnicowanie nadwieszeń kondygnacji, w wymaganych miejscach zastosowano tarcze konstrukcyjne umożliwiające wysunięcia stropów na potrzebną odległość, a w jednym przypadku żelbetowy zastrzał jako konstrukcja podporowa.

Posadowienie budynku w bliskim sąsiedztwie z rzeką, a co za tym idzie, wysoki poziom wód gruntowych, był powodem zastosowania w projekcie ścian szczelinowych. Tego typu system wymaga skomplikowanych technologii wznoszenia i większych kosztów inwestycji, ale w tym wypadku jego zastosowanie jest uzasadnione technologicznie. Grubość ścian to 80 cm, natomiast płyty dennej garażu 60cm. Głębokość posadowienia w tej okolicy, to ok 10-13m, na takiej głębokości znajdują się warstwy iłów. Ściany zostały zagłębione na 1,5m tej warstwie. Ściany zewnętrzne, lekkie, wypełniające, ceramiczne lub z bloczków komórkowych. Natomiast ściany wewnętrzne, działowe w zależności od rodzaju pomieszczeń i warunków technicznych, wykonane w systemie suchej zabudowy z użyciem ścian hybrydowych Rigips i murowanych z bloczków komórkowych. System suchej zabudowy pozwala na mobilność podziału pomieszczeń i w wypadku potrzeby powiększenia lub zmniejszenia powierzchni umożliwia takie rozwiązanie.

W budynku przewidziano systemowe materiały do izolacji termicznej i wodochronnej dla odpowiednio położonych ścian np. osypanych skarpami, a także ścian pionowych i stropodachów (np. firmy Bauder).

Przekrycie stropodachów zakłada się zrealizować w formie stropodachu odwróconego, pokrytego żwirem, a miejscami jako nawierzchnia utwardzona, ze względu na przewidzianą możliwość lokalizowania na dachu urządzeń technicznych. Wysokie ściany attyk zapewniają taką możliwość bez uszczerbku na estetyce budowli. Odwodnienie dachu, wewnętrzne podciśnieniowe (np. typu Geberit Pluvia), z ogrzewanymi korytami i wpustami. Podstawową zaletą tego systemu jest istotna redukcja ilości wpustów dachowych oraz pionów spustowych. Umożliwia to łatwe prowadzenie rurociągów pod stropem w najwyższej kondygnacji budynku i w najbardziej dogodnym miejscu sprowadzenie pionu do kanalizacji deszczowej.

Kolektory poziome nie wymagają spadków, gdyż duże prędkości przepływu powodują efekt samooczyszczenia rur.

W obiekcie zastosowano system konstrukcji cięgnowych, który dzisiaj jest coraz częściej stosowany w budownictwie. Lekkość tego typu konstrukcji i możliwości technologiczne pozwalają na bezpieczne przekrywanie dużych przestrzeni.

Konstrukcja zadaszenia foyer i części budynku od strony północnej zaprojektowana została właśnie w tym systemie. Jako wykończenia użyto bardzo elastycznego materiału, jakim są płyty poliwęglanowe, które w tego typu przekryciach są najczęściej stosowane. Ze względu na swój niewielki ciężar, wysoką przepuszczalność światła zbliżoną do szkła i wysoką odporność na warunki atmosferyczne zapewniają odpowiedni standard wykończenia.

Główne fasady wejściowe budynku i szklaną elewację od północy zaprojektowano w systemie bezramowym, o niezależnej konstrukcji nośnej ze stali nierdzewnej, stężonej cięgnami. Do zamocowania okładziny szklanej zastosowano system mocowań punktowych. Całość konstrukcji zadaszenia i elewacji w systemie (np. firmy Martini Sys). Do wykończenia elewacji budynku zastosowano płyty elewacyjne ze stali kortenowskiej, o zróżnicowanej szerokości w czterech podstawowych wymiarach 50, 100, 120, 150cm, w systemie elewacji wentylowanych, na ruszcie stalowym, systemowym. W miejscach przeszklenia zastosowano żaluzje perforowane. Całość tworzy jednolitą powierzchnię. Żaluzje zainstalowane jako elementy stałe, w razie konieczności możliwe jest otwierania poszczególnych segmentów. Zastosowanie tego materiału sprzyja idei projektu i ma kilka zalet. Przede wszystkim bardzo wysoka odporność na warunki atmosferyczne wyklucza potrzebę jego konserwacji, oraz to, że z upływem czasu i zależnie od warunków eksploatacji, materiał ten poprzez bardzo powolny proces korodowania zmienia swoja barwę początkowo z pomarańczowobrązowej do ciemnobrunatnej. Dodatkowo technologia jego produkcji pozwala na bardzo precyzyjne wykończenie lub formowanie. To czyni go bardzo atrakcyjnym tworzywem między innymi w dziedzinie architektonicznej.

Stolarka okienna, aluminiowa, profile okienne CW 50 (np. firmy Reynaers), malowana proszkowo w kolorze ciemno szarym z zastosowaniem podwójnych dźwiękochłonnych i niskoemisyjnych szyb, zapobiegających przedostawaniu się do wnętrza nadmiaru promieni słonecznych.

Do wykończenia wnętrz zostały użyte bardzo proste materiały w dominującym kolorze bieli. Na posadzkach w foyer wejściowym oraz całej komunikacji w budynku zastosowano polerowany beton, barwiony pigmentowo w odcieniu zielonkawym. W salach wykładowych i pomieszczeniach o bardziej kameralnym charakterze użyto wykładzin i sufitów podwieszanych (np. firmy Ecophon), zapewniających lepszy komfort użytkowania oraz wpływających na poprawę akustyki. Ściany w niektórych pomieszczeniach wykończone panelami PVC w kolorze białym. W miejscach wymagających odpowiedniego wygłuszenia zastosowano panele akustyczne (np. we wnętrzach audytoriów i sali audiowizualnej).

Materiałem użytym do wykończenia ścian auli po zewnętrznej stronie, jest mozaika z drewna „American White Oak” (dąb biały amerykański) według inspiracji projektem Opery w Oslo, autorstwa biura Snøhetta. Jest to cenione najbardziej na świecie drewno wśród architektów i konstruktorów.

Wszelkie elementy szklane z zastosowaniem „szkła bezpiecznego” VSG lub ESG w zależności od miejsca użycia o różnym stopniu przejrzystości. Budynek podłączono do miejskich sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej oraz elektrycznej. Wysokie ściany attykowe umożliwiają lokalizację na dachu kolektorów słonecznych, dzięki którym pozyskiwać można energię elektryczną, co znacznie obniżyłoby koszty utrzymania. Dodatkowym rozwiązaniem proekologicznym jest możliwość zbierania wody opadowej, którą później można wykorzystać w różny sposób np. do spłukiwania toalet.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl