Projekty polskich architektów:

Dyplom 2010 Muzeum Sztuki Niezwykłej w Berlinie
Projekt: Tomasz Rospędek
Lokalizacja: Berlin, Niemcy
POLITECHNIKA ŁÓDZKA
WYDZIAŁ BUDOWNICTWA, ARCHITEKTURY I INŻYNIERII ŚRODOWISKA
INSTYTUT ARCHITEKURY I URBANISTYKI

PRACA DYPLOMOWA MAGISTERSKA

MUZEUM SZTUKI NIEZWYKŁEJ W BERLINIE

DYPLOMANT: Tomasz Rospędek
PROMOTOR: dr inż. arch. Rafał Lamorski

SŁOWO WSTĘPU

Pomysł na temat i lokalizacje projektu dyplomowego narodził się w czasie pobytu na stypendium w Niemczech, w Dessau. Nie był przypadkowy. Bliska odległość od Berlina stwarzała pretekst do częstych odwiedzin stolicy i dawała okazje do wielogodzinnego odkrywania niezwykłych zakątków miasta.

Podczas jednej z takich podróży powstał pomysł stworzenia Muzeum Sztuki Niezwykłej w ścisłym centrum Berlina. Późniejsza praca nad projektem przywołała wiele niezatartych wspomnień oraz stanowiła pretekst do retrospektywnej podróży do stolicy zachodniego sąsiada Polski.

Głównym celem projektu jest wykreowanie obiektu wkomponowanego w zwartą strukturę współczesnego miasta. Dekonstruktywistyczna bryła wpisuje się w istniejący kontekst i tworzy z nim jeden organizm. Wyzwanie stanowi także obszerny program funkcjonalny współczesnego muzeum, który należy spełnić na stosunkowo niedużej działce o specyficznym kształcie i uwarunkowaniach.

Innowacyjna forma muzeum uatrakcyjni północą część dzielnicy śródmiejskiej nie tylko pod względem architektonicznym, ale też turystycznym.

Idea architektoniczna
- problematyka, założenia generalne, autorskie poszukiwanie formy.

Muzeum to przestrzeń dla artystycznych działań, miejsce kontemplacji, metafizycznych przeżyć i budowania relacji między sztuką, a jej odbiorcą – widzem.

Głównym problemem jaki pojawił się w pierwszej fazie projektowania, było stworzenie takiej formy miejskiego muzeum, by odpowiadała specyficznej lokalizacji budynku. Rzadko bowiem zdarza się, że nowoprojektowane obiekty o takiej funkcji, lokowane są w zabudowie ścisłego centrum miasta i przylegają bezpośrednio do istniejących budynków. Zazwyczaj zajmują tereny otwarte, położone poza obszarami centrotwórczymi.

Powyższe rozważania stały się podstawą, do poszukiwania niezwykłej formy muzeum w mieście. Kształt stanowi jego wizytówkę, poniekąd odzwierciedla charakter zbiorów i ekspozycji w niej zawartych. Inspiracją dla bryły budynku stała się sztuka origami, jej estetyczny charakter i sposób powstawania. Kilkukrotne załamania płaszczyzn, oryginalność miejsca, nietuzinkowe przestrzenie to podstawa niezwykłego charakteru obiektu.

Tak jak prosta, płaska kwadratowa kartka papieru - przedmiot typowy, niczym nie wyróżniający się i nie przyciągający uwagi - staje się po chwili niemalże małym dziełem sztuki samym w sobie, tak i forma muzeum wyłania się z dwuwymiarowego układu działki, który przeistacza się w miejsce do kontemplacji sztuki. Powstaje budynek – rzeźba, składający się z kilkudziesięciu załamanych płaszczyzn i linii tworzących wspólną kompozycję. Współistnieją one razem, tworząc obiekt niezwykły sam w sobie.

Projektowane Muzeum Sztuki Niezwykłej składa się z połączonych ze sobą dwóch budynków, wpisanych w tkankę miejską. Idea łamanych płaszczyzn pojawia się na każdym etapie projektowania. Jest charakterystyczna dla układu przestrzennego brył, rzutów, poszczególnych obiektów jak i również dla elewacji i wnętrza. Budynek od strony placu (Invaliedenpltaz) oraz ulicy Invaliedenstrasse nawiązuje do innego aspektu związanego ze sztuką niezwykłą. Tutaj załamania płaszczyzn tworzą strukturę przypominającą otwierającą się kurtynę przed scenicznym pokazem artystycznym. Jest to element zapraszający do wnętrza. Budzi ciekawość przypadkowego przechodnia, dzięki czemu wciąga go w świat niezwykłej sztuki.
Podobną rolę pełni audytorium. Jest to miejsce gdzie mogą odbywać się wykłady naukowe, a także pokazy artystów. Budynek został wyrzeźbiony w ten sposób, iż kształt głównej sali konferencyjnej wyróżnia się z jego bryły. Cechą charakterystyczną audytorium jest podwójna scena, która otwiera na jej wnętrze oraz zewnętrzny plac.

Agora iluzji - założenia ogólne, o przenikaniu przestrzeni placu i muzeum.

Szczególną uwagę zwrócono na sposób powiązania projektowanego budynku z istniejąca strukturą miasta. Od samego początku jako wartość negatywną uznałem chęć stworzenia zamkniętego, kubaturowego obiektu. Jednym z celów projektu jest stworzenie muzeum, które zaprasza przechodniów, użytkowników przestrzeni publicznych placów, ulic do swego wnętrza, wchodząc z nimi w interakcje/ę. Miałby być on tzw. „urban magnet” i działać jako magnes kulturalny.

Obiekt współtworzy otoczenie, nadaje mu nie tylko wyraz pamięci i historii, ale także wychodzi naprzeciw miejskim działaniom w przestrzeni publicznej. W konsekwencji narodziła się idea – zwana Agorą Iluzji. Pełni ona funkcję placu muzealnego, będącego niejako jeszcze częścią miasta, połączonego z nim swoistą bramą. Powstaje przestrzeń pół-publiczna. Jest to portal z wiśnią japońską, który tworzy śluzę psychologiczną miedzy światem zewnętrznym, a wewnętrzną przestrzenią sztuki. Jest to miejsce zmiany nastroju i stanu świadomości – przejścia od zgiełku miasta do skupienia i koncentracji.

Plac stanowi serce muzeum. Pokazy plenerowe, wystawy, performance, happeningi to tylko niektóre z wydarzeń jakie mogą się tu odbywać. Tu można odpocząć, przysiąść, zrelaksować się, wymienić opinie. Agora Iluzji pełni również funkcję widowni zewnętrznej dla sceny podwójnej audytorium, tworzy swoiste forum, miejsce bezpośredniego kontaktu artysty z widzem.

Charakterystyczny kształt placu nawiązuje do iluzji zrodzonej na bazie op-artu. W jej centralnym punkcie znajduje się rzeźba – Niemożliwy Trójkąt (Impossible Triangle) – dająca z określonych ujęć perspektywicznych złudzenie optyczne. Dzieje się to w sytuacji, gdy na przykład widz patrzy w jej kierunku od strony portalu wejściowego. Rzeźba ta w założeniu stanowi silny element krystalizujący.

Tuż pod poziomem placu znajduje się łącznik między dwoma bryłami muzeum – Galeria Iluzjonistów. Na tej kondygnacji znajdują się także sale wystawowe doświetlone świetlikami z poziomu placu. Ich układ podkreśla dodatkowo dominantę przestrzeni Agory. Taki zabieg daje również możliwość wglądu z poziomu terenu w głąb przestrzeni ekspozycyjnych.

Sztuka niezwykła – charakterystyka ogólna planowanej ekspozycji.

Nazwa muzeum odzwierciedla, rzecz jasna, charakter proponowanej ekspozycji. Za wieloznacznym pojęciem „sztuka niezwykła” kryje się szeroko rozumiana iluzja, świat złudzeń optycznych, pokazów iluzjonistów, klaunów i magików. Jest to także orgiami, op-art. i wiele innych elementów życia artystycznego z pogranicza nauki i sztuki. Nieobce temu miejscu są także przedsięwzięcia związane z takimi działaniami jak: performance oraz happening.

Celowo zakres i ostateczny charakter ekspozycji pozostaje niedopowiedziany. Jest to swoisty sygnał dla późniejszych użytkowników. Daje możliwość samodzielnego kształtowania przestrzeni wystaw przez artystów i reprezentantów poszczególnych dziedzin sztuki.

Podział ekspozycji stałej i zmiennej przewiduje w stosunku 30/70. Zaprojektowano znaczne zaplecze techniczne związane z przyjmowaniem, magazynowaniem, konserwacją i przygotowywaniem ekspozycji. Budynek pełni nie tylko funkcję typową dla obiektów muzealnych, ale stanowi również formę galerii sztuki. Tu młodzi artyści mają możliwość prezentacji swoich osiągnięć i rozwoju poglądów z dziedziny sztuk niezwykłych. Muzeum staje się więc inkubatorem abstrakcji i myśli twórczej.

Proponowana koncepcja zagospodarowania terenu.

Mała architektura i oświetlenie Agory Iluzji.

Celowym zamiarem projektowym, jest takie zaprojektowanie Agory Iluzji, aby pełniła funkcję otwartego salonu. W tym celu na placu nie proponuję żadnych stałych mebli. W założeniu ma być on jak scena, którą można meblować w zależności od potrzeb, charakteru aktualnego przedstawienia, czy wizji artystycznej. W przestrzeni pół publicznej muzeum przewiduje jednak miejsca do odpoczynku tzw. "chillout zone” zlokalizowane pod audytorium i połączone częściowo z holem wejściowym do centrum konferencyjno – dydaktycznego.

Oświetlenie placu jest całkowicie podporządkowane wiodącej funkcji tej części muzeum. Z założenia, nie powinno stanowić znaczących kubatur ograniczających jego działanie. Jest to więc głównie oświetlenie punktowe zlokalizowane w posadzce. Ponadto znaczą rolę pełni oświetlenie pośrednie – światło wypełniające wnętrze, doświetlające plac pośrednio przez szklane powierzchnie. Na terenie muzeum przewiduję również oświetlenie zapewniające iluminację elewacji oraz projekcję obrazów trójwymiarowych, hologramów, a także pokazy laserowe.

Komunikacja piesza i kołowa – dojazdy i parkowanie.

Z opisu położenia działki w tkance miejskiej Berlina wynika bezpośredni wniosek o dostępności komunikacyjnej. Muzeum ma doskonałe połączenie z miastem. Odwiedzający goście przybywają w jego okolice za pomocą doskonale funkcjonującej komunikacji publicznej lub własnym pojazdem. Dla samochodów osobowych gości specjalnych muzeum, VIP-ów, pracowników oraz artystów przewidziano parking podziemny zaprojektowany na pięćdziesiąt dziewięć miejsc parkingowych (plus dwa miejsca dla osób niepełnosprawnych). Przy głównym wejściu przewidziano ponadto dodatkowe miejsca postojowe dla taksówek, pojazdów specjalnych, w tym dla autobusów i samochodów należących do osób niepełnosprawnych.

Ze względu na swe śródmiejskie położenie, jest sprawą oczywistą, iż ilość miejsc parkingowych dla gości nie zaspokaja nigdy potrzeb w sposób wystarczający. Należy zasugerować możliwość zaparkowania pojazdu w bliskim sąsiedztwie obiektu, w wyznaczonych częściach przestrzeni ulicy oraz bezpośrednio na płatnym parkingu dla samochodów i autobusów, zlokalizowanym na głównym berlińskim dworcu.

Zieleń nowoprojektowana.

Zieleń nowoprojektowana została przewidziana jako dopełnienie proponowanych kubatur i uzupełnienie idei Muzeum Sztuki Niezwykłej. Znajdujące się od strony południowej cztery drzewa liściaste, stanowią ścianę zieloną ograniczającą Agorę Iluzji. Należy wykonać analizę przydatności i możliwości przesadzenia istniejącej obecnie zieleni wysokiej.

Portal wejściowy od strony Invaliedenstrasse, tzw. „śluza psychologiczna” uzupełnia zaprojektowana wiśnia japońska. Jej charakter i pochodzenie potęguje proponowaną idee muzeum - inspiracje kształtem i charakterem orgiami.

OPIS KONCEPCJI ARCHITEKTONICZNEJ.

Funkcja – morfologia budynku i krzywa wrażeń.

Muzeum Sztuki Niezwykłej projektowane jest jako obiekt sześciokondygnacyjny. Trzy kondygnacje nadziemne tworzą układ przestrzenny, składający się z dwóch brył. Większa z nich – od strony północnej, stanowi część wystawienniczo - ekspozycyjną. Zespolone są one poniżej powierzchni placu. Kondygnacje podziemne pełnią funkcje ekspozycyjne, techniczne, magazynowe. Pod poziomem terenu znajduje się również parking podziemny dla gości specjalnych i pracowników muzeum.

Wysokość kondygnacji wynosi od 5,95 m dla kondygnacji nadziemnych do 3,30 m dla kondygnacji pięter technicznych zlokalizowanych pod poziomem gruntu.

Konsekwentny podział zarówno w bryle jak i funkcji muzeum ma na celu zapewnienie częściowej suwerenności każdego jego elementu. Dualizm zapewnia, w razie potrzeby, możliwość niezależnego funkcjonowania części wystawienniczej i centrum konferencyjnego - w czasie godzin pracy muzeum i trwania konferencji. Jednocześnie zachowana jest funkcjonalna oraz użytkowa spójność i wzajemna łączność dzięki istnieniu Agory Iluzji i Galerii Iluzjonistów.

Przyziemie i kondygnacje nadziemne.

Nowoprojektowany obiekt umożliwia płynne poruszanie się zwiedzających bez konfliktu z częścią administracyjną i techniczną. Główny napływ gości, od strony ulicy Invaliedenstrasse, odbywa się przez wejście, zlokalizowane w elewacji ukształtowanej na zasadzie otwierającej się kotary scenicznej. Do środka można dostać się również od strony Agory Iluzji. Wizytówkę przestrzeni placu muzealnego, tzw. śluzę psychologiczną, stanowi portal wejściowy, brama z projektowaną wiśnia japońska, dająca niezwykłe wrażenia estetyczne.

Po wejściu zwiedzający kierowany jest bezpośrednio do holu głównego. Czytelne ukształtowanie holu wejściowego jest elementem niezbędnym do budowania dobrego samopoczucia widza. Pozwala ono na łatwe określenie i wybór drogi zwiedzania.

Tu znajdują się kasy, punkt informacyjny, a także szatnia. Na poziomie przyziemia zlokalizowano również niewielką cafeterię, gdzie serwowane są napoje i przekąski, a także tzw. art shop, czyli księgarnię muzealną wraz ze sklepem z pamiątkami.

Hol wejściowy połączony jest z kondygnacjami nadziemnymi poprzez wycięte w stropach otwory o kształcie przesuniętych względem siebie wielokątów. Dają one wrażenie wertykalnej łączności przestrzeni muzeum.

Strefę wejściową wnętrza budynku połączono bezpośrednio z reprezentacyjną salą ekspozycyjną. Jest ona otwarta na wnętrze placu, a także w kierunku parku (Invaliedenpark) i ulicy Invaliedenstrasse. To tu mają odbywać się wernisaże, warsztaty, imprezy okolicznościowe, ważniejsze wydarzenia artystyczne związane z życiem obiektu. Dzięki zapewnieniu połączenia z Agorą Iluzji funkcjonowanie sali możliwe jest również po zakończeniu pracy samego muzeum. Dodatkowo w jej pobliżu zaprojektowany został magazyn podręczny do przechowywania elementów ekspozycji. Dzięki swej lokalizacji sala wielofunkcyjna pełni funkcję łącznika między światem zewnętrznym, a wnętrzem placu. Zaciekawiony widz może przystanąć „pod podnosząca się kurtyną” i obserwować prace artystów, studentów i innych gości muzeum.

Na poziomy wystawowe można dostać się za pomocą reprezentacyjnej klatki schodowej, o wyróżniającym się kolorze, lub bezpośrednio dzięki dźwigom osobowym z holu windowego. W ich sąsiedztwie na kondygnacji przyziemia zlokalizowano zespół sanitarny wraz z toaletą dla osoby niepełnosprawnej.

Dwie kondygnacje nadziemne części ekspozycyjnej zostały zaprojektowane jako otwarte przestrzenie, zapewniające możliwość niemal swobodnej aranżacji. Projekt przewiduje powstanie trzech sal ekspozycyjnych na każdej kondygnacji. Nie ograniczają one możliwości i kombinacji kierunków zwiedzania. Daje to osobie odwiedzającej dowolność w wyborze sposobu i czasu przejścia wystawy bez konieczności monotonnego zwiedzania obiektu w jednym ciągu.

Komplementarnie na tych kondygnacjach umieszczono wydzielone obszary z częścią wypoczynkową (Restzone). Za niezbędne uznałem konieczność zapewnienia możliwości relaksu, miejsca odpoczynku dla oczu i nóg zwiedzających. Brak możliwości chwilowego odseparowania się od przedmiotu studiów czy obserwacji prowadzi do ograniczenia percepcji.

Na każdej kondygnacji przewidziano powstanie wydzielonych niewielkich sal warsztatowych. Centrum kreatywnej myśli stanowi miejsce, gdzie zwiedzający zostają wciągnięci w proces powstawania sztuki, są jej bezpośrednią częścią. Odbywają się tu również happeningi lub warsztaty artystów.

Na szczególną uwagę zasługuje tzw. antresola sztuki. Dzięki swej formie, oświetleniu, konstrukcji i lokalizacji na najwyższej kondygnacji projektuje możliwość ulokowania w tej przestrzeni sal do ekspozycji rzeźb i instalacji przestrzennych.

Centrum konferencyjno-administracyjne usytuowane jest w bryle położonej od strony ulicy Luisenstrasse. Projekt zakłada obwodowe rozmieszczenie układu klatek schodowych ewakuacyjnych i wind technicznych. Klatka schodowa znajduje się w centralnej części budynku. Na poziomie przyziemia, w holu wejściowym, zlokalizowana jest również recepcja wraz z punktem informacyjnym oraz szatnie. Równocześnie przewidziano miejsce do odpoczynku, otwarte bezpośrednio na przestrzeń Agory Iluzji.

W części wschodniej obiektu zaprojektowano część techniczną budynku, związaną z obsługą dostaw. Przewidziano stanowiska dla jednoczesnego rozładunku / załadunku dwóch pojazdów ciężarowych. Bezpośrednio windą towarową można transportować dzieła sztuki lub inne przedmioty na kondygnację magazynową lub na pozostałe poziomy centrum konferencyjnego.

Na poziomie +01 znajduje się główne audytorium zaprojektowane dla stu czterdziestu trzech gości, plus cztery osoby niepełnosprawne. Jest to miejsce, gdzie odbywać się mogą konferencje, prelekcje, wykłady, dyskusje. Dzięki zaprojektowaniu sceny wraz z niewielkim zapleczem, możliwa jest organizacja pokazów czy prezentacji artystycznych. Wyjątkowym atutem jest zastosowanie tzw. sceny podwójnej. Otwiera się ona zarówno na wnętrze auli jak i zewnętrzną przestrzeń – Agorę Iluzji. Stwarza to możliwość artystom niezwykle szerokiego sposobu prezentacji swych prac. W bliskim otoczeniu sali konferencyjnej usytuowano także niewielką kawiarnię oraz zaplecze sanitarne.

Wyższa kondygnacja to dodatkowa przestrzeń wystawiennicza, powiązana niejako z funkcją konferencyjną. Na kondygnacji trzeciej zlokalizowano natomiast część administracyjną muzeum, przylegająca do reprezentacyjnej klatki schodowej recepcja, połączona jest bezpośrednio z częścią biurową. W systemie tzw. open office zaprojektowano stanowiska dla ok. dwudziestu pracowników. Wydzielono także boksy dla urządzeń biurowych. Znajdują się tu także osobne pomieszczenia dla kadry kierowniczej i księgowości. W ich bezpośrednim sąsiedztwie stworzono przeszkloną sala konferencyjną, a w dalszej części pomieszczenia techniczne, archiwum oraz zaplecze socjalne.

Nad poziomem administracyjnym zlokalizowano część techniczną, dostępną jedynie z ewakuacyjnej klatki schodowej. Na stosunkowo niewielkim poziomie znajdują się pomieszczenia urządzeń technicznych i instalacyjnych.

Część podziemna – część ekspozycyjna, galeria Iluzjonistów.

Pierwsza kondygnacja podziemna, na poziomie -5,60 m, pełni funkcję ekspozycyjno - wystawienniczą. Zlokalizowano tu trzy sale o największej powierzchni wystawowej. Rolę holu pełnią dwie przestrzenie reprezentacyjne. Jedna jest częścią budynku wystawienniczego, natomiast druga częścią centrum konferencyjno - dydaktycznego. Połączone są one reprezentacyjnym korytarzem zwanym Galerią Iluzjonistów. Na jej końcach, po obu stronach znajdują się klatki schodowe oraz hole windowe. Wzdłuż galerii zaprojektowano wejścia do sal ekspozycyjnych. We foyer części muzealnej przewidziano zespół sanitarny, miejsce do odpoczynku oraz niewielkich wymiarów sale dydaktyczne lub warsztatowe – „kuźnie” sztuki niezwykłej.

Część podziemna – techniczna.

Poziom -02 to parking podziemny zlokalizowany pod placem oraz pomieszczenia techniczne, instalacyjne oraz zaplecze socjalne. Wjazd do garażu podziemnego zaprojektowany został od strony południowo-zachodniej (od ulicy Hannoverschstrasse). W konsekwencji zaburzeniu nie ulega główny układ komunikacyjny ulic (Luisenstrasse i Invaliedenstrasse). Do dyspozycji przewidziano pięćdziesiąt dziewięć miejsc parkingowych plus dwa stanowiska dla osób niepełnosprawnych. Komunikacja z wyższymi kondygnacjami możliwa jest dzięki windzie reprezentacyjnej części konferencyjnej i administracyjnej oraz klatkom schodowym.

Na omawianej kondygnacji zlokalizowano także większość pomieszczeń technicznych i instalacyjnych projektowanego muzeum. Tu także przewidziano miejsce dla zaplecza socjalnego i sanitarnego pracowników.

Ostatnia kondygnacja podziemna to poziom magazynowo-techniczny. Znajdują się tu zarówno archiwa ekspozycji stałych i czasowych, jak i magazyn materiałów i sprzętu wystawienniczego. Windą towarową – zlokalizowaną przy pomieszczeniu dostaw na kondygnacji przyziemia – elementy ekspozycji zostają przetransportowane do rozładowni (przedmagazynu). Sąsiaduje on z główną sala magazynową dzieł sztuki oraz magazynami towarzyszącymi. W miarę potrzeby dzieła sztuki przenoszone są do pomieszczeń technicznych przygotowania, konserwacji lub inwentaryzacji zbiorów. Zlokalizowane są one w części północnej kondygnacji i połączone są ze sobą szerokim korytarzem technicznym, zakończonym holami windowymi. Zapewniają możliwość transportu ekspozycji na wyższe kondygnacje. Ponadto przy pomieszczeniach technicznych zlokalizowano zaplecze socjalne pracowników.

Wnętrza – rozwiązania materiałowe, oświetlenie i kolorystyka.

Drogę ekspozycji zaprojektowano w taki sposób, aby krzywa wrażeń i odczuwanie przestrzeni przez gości muzeum ulegały częstym zmianom i wahaniom. Przestrzeń ma budzić zaciekawienie, inspirować, ale być także tłem dla znajdujących się we wnętrzu dzieł sztuki.

Dominującym materiałem w wystroju wnętrz lobby, sal ekspozycyjnych, jak i elewacji jest surowy beton. W przyziemiu i kondygnacjach nadziemnych zaprojektowano posadzkę drewnianą. Posadzki betonowe wykonane zostaną na podziemnych kondygnacjach. Dotyczy to zarówno poziomu wystawowego i niższych kondygnacji technicznych.

W salach ekspozycyjnych przewiduje się dostosowanie materiałów wykończeniowych do tematyki i aranżacji wystaw. Jako podstawowy standard przyjmuje się białe ściany (opcjonalnie wykonane z jasnego polerowanego betonu architektonicznego) i sufity kryjące instalację oraz posadzki z naturalnych materiałów – betonu, kamienia, drewna. W zależności od scenariusza, wnętrza mogą przybierać charakter bardzo scenograficzny. W ogólnym klimacie budynku przewiduje się wyodrębnienie poszczególnych przestrzeni o odmiennym charakterze. Sala konferencyjna będzie miała posadzkę z drewna, ściany wykonane zostaną z paneli akustycznych. Lokalnie mogą pojawić się elementy koloru. Dotyczy to również klatek schodowych, których balustrady zostaną pomalowane na kontrastujący i wyróżniający się kolor.

Oświetlenie w pomieszczeniach o ustalonej funkcji ma być instalowane na stałe, natomiast pomieszczenia wielofunkcyjne wyposażone będą w instalację zasilającą, opartą na szynoprzewodach oraz na prefabrykowanym systemie Winista. Sterowanie dowolnie rozmieszczanych opraw oraz kształtowanie scen świetlnych zapewnią sterowniki inteligentnego systemu oświetlenia Dali (Digital Adressable Lighting Interface) - oprawy ze statecznikami elektronicznymi .Oświetlenie zewnętrzne przewidziano w postaci opraw wbudowanych w posadzce placu, oświetlających elewację. Oświetlenie awaryjne wyposażone będzie w system centralnego monitoringu indywidualnych modułów awaryjnych.

W toaletach, na zapleczu sanitarnym i w części pomieszczeń technicznych proponuje się zastosowanie ceramiki jako elementu wykończenia wnętrz. W pomieszczeniach dostępnych dla zwiedzających należy zastosować glazurę wysokiej jakości, dostosowaną do ogólnej koncepcji wnętrza muzeum.

Cyrkulacja pionowa i pozioma.

Narożnikowe rozmieszczenie elementów pionowej ewakuacji p.poż i pionowej komunikacji budynku w postaci zespołów wind osobowych i technicznych oraz klatek schodowych ewakuacyjnych, umożliwia ewentualne wariantowe scenariusze rozmieszczenia ekspozycji. Główna cyrkulacja pionowa odbywa się za pomocą reprezentacyjnych schodów zlokalizowanych w holach wejściowych.

Cyrkulacja pozioma na kondygnacjach nadziemnych została ograniczona do niezbędnego minimum. Na poziomie -01 Galeria Iluzjonistów pełni również funkcję łącznika komunikacyjnego.

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl