Projekty polskich architektów:

Wieżowiec Mixer
Projekt: Tomasz Olszewski tomcat.arch.design


WIEŻOWIEC MIXER (MIXER SKYSCRAPER)
Poszukiwania celu od zawsze były przejawem „ludzkiego ducha”. W takim kontekście Potrzeba jest nadrzędnym, można by rzec uniwersalnym powodem. Wszystkie wytwory ludzkich głów i rąk są w istocie realizacją Potrzeby.
XXI wiek jest okresem gwałtowych, zakrojonych na niespotykaną nigdy wcześniej skalę zmiani rozwoju, lecz jest także czasem poważnych zagrożeń, które ludzkość już dostrzega i z którymi już zaczyna się mierzyć.
W tej fascynującej i nieprzewidywalnej erze, zdecydowanie nie wystarczy zaspokajać Potrzeb dzisiejszych czasów, projektować, uwzględniając jedynie aktualne funkcje i zachowania. Obecny design, a w szczególności projekty architektoniczne, by przetrwać i pozostać użytecznymi, muszą brać pod uwagę możliwości adaptacji, akomodacji, ewolucję, synergię.


LOKALIZACJA:
Warszawa jest miastem liczącym oficjalnie 1,7mln mieszkańców (realnie, wraz z osobami dojeżdżającymi codziennie do pracy ta liczba oscyluje prawdopodobnie w okolicach 2,5mln).
Po II wojnie światowej miasto było doszczętnie zniszczone, pozbawione swego historycznego dziedzictwa, sięgającego XIV wieku. Przez ostatnie 70 lat miasto zostało odbudowane i zreurbanizowane tylko dzięki ofiarności i dekadom ciężkiej pracy milionów ludzi, jednak bez czytelnego, długofalowego planowania urbanistycznego w skali miasta.
W chwili obecnej miasto posiada coraz bardziej niewydolny układ komunikacyjny, bez obwodnicy, bez systemu autostrad lub dróg szybkiego ruchu, umożliwiających sprawną komunikację z resztą kraju.
Miasto szczyci się zaledwie jedną funkcjonującą od kilkunastu lat linią metra, rozbudowywaną w tym okresie.
Pomimo rozbudowy i remontu lotniska im .Fryderyka Szopena na Okęciu, już w niedalekiej przyszłości jego przepustowość może okazać się niewystarczająca.
Znaczna część produkowanych w Warszawie ścieków jest wlewana do Wisły bez jakiegokolwiek oczyszczenia.
Najgorszy jest jednak brak całościowej wizji urbanistycznej, szczególnie jeśli mowa o budynkach wysokościowych. Planowanie urbanistyczne przyjmuje formę doraźnych działań lub bazuje na tworzeniu ikon – monumetów pokroju stadionu narodowego, zaspokajającego być może potrzebę spektakularnych osiągnięć lecz nie rozwiązujących piętrzących się problemów.


IDEA -WIEŻOWIEC MIXER
Ideą jest stworzenie inteligentnego megabudynku hybrydowego: nowego landmarku, nowego symbolu, nowego typu eksperymentalnego wieżowca, zaprojektowanego specjalnie dla Warszawy, w celu realizacji potrzeb dnia dzisiejszego i jutrzejszego. Jego podstawowe pryncypia i moduły mogłyby w przyszłości z powodzeniem być inkorporowane w kolejnych MIXER WIEŻOWCACH w Polsce, Europie, na świecie.


KOMUNIKACJA
Z powodu fatalnego stanu obecnego układu komunikacyjnego Warszawy i regionu, budynek został zlokalizowany na Wiśle, w okolicach Cypla Czerniakowskiego. Podobnie jak w czasach średniowiecznych i w tym projekcie uznano rzekę za najbardziej wydolny sposób komunikacji. Woda przestaje być barierą przestrzenną a staje się rozwiązaniem komunikacyjnym, umożliwiającym relacje lokalne, ponadlokalne i ogólnokrajowe. Rzeka mogłaby być wykorzystywana jako autostrada, pas startowy dla hydroplanów oraz przestrzeń dla wydajnego systemu wodnych taksówek oraz prywatnych jednostek pływających. Budynek jest ponadto „podłączony” do miasta za pomocą systemu konwencjonalnych autostrad włączonych w najdogodniejszych miejscach w istniejącą tkankę arterii komunikacyjnych miasta. Ponad rzeką zlokalizowano potężne rondo, umożliwiające sprawną komunikację drogową. Pod dnem rzeki z powodzeniem można by zrealizować połączenie metrem.


FUNKCJA:
Budynek został zaprojektowany jako struktura arkologiczna, niemalże samowystarczalny habitat. By sprostać zmieniającym się obecnym i przyszłym potrzebom mieszkańców i użytkowników, zapewnia w zasadzie nieskończone możliwości reorganizacji przestrzennej i funkcjonalnej modułów. Ideą jest stworzenie samoulepszającego się, samo reprodukującego się systemu, gdzie moduły mieszkalne habitatu służą jak podstawowe komórki w tkance, pionowe pociągi oraz horyzontalne place działają jak układ krwionośny, moduły megafunkcji stanowią niezbędne „organy wewnętrzne” a fabryka modułów umożliwia stałą, niczym nie skrępowaną zmienność i adaptacyjność.
Podstawowym założeniem jest możliwość repozycjonowania, wymienianiai przebudowywania a także łączenia w bardziej złożone układy zarówno modułów megafunkcji jak i podstawowych modułów mieszkalych. Ta ewolucyjna zmienność zapewniałaby stałą bardzo wysoką efektywność i adekwatność całego systemu.
Samonośne konstrukcje modułów megafunkcji (takich jak fabryka modułów, oczyszczalnia ścieków, pompy wody z filtrami, elektrownia na biomasę, wytwarzaną w budynku, kino, teatr, pełnowymiarowy basen, kościół, sklepy, biura, muzea, bio-uprawy, parki itd. itd.) mogłyby być podwieszane do zasadniczej konstrukcji wieży, stanowiącej zarazem obudowę głównych duktów komunikacji pionowej. Odpowiednią nośność mogłyby zapewnić liny z biostali (produkowanej na skalę przemysłową sztucznej nici pajęczej).
Pojedyncze, małe moduły mieszkalne działałyby niczym piksle, wypełniające sztywną kratową strukturę, stanowiącą habitat zlokalizowany na południowozachodniej fasadzie. Same moduły mieszkalne mogłyby z powodzeniem być umieszczane także bezpośrednio na terenie, umożliwiając właścicielowi życie nie tylko w tkance MIXERA w Warszawie lub dowolnego MIXER WIEŻOWCA zlokalizowanego w innym mieście, ale także postawienie swojego modułu na dowolnej podmiejskiej działce. Każdy moduł mieszkalny jest wyposażony w samowystarczalną przydomową szklarnię, zapewniającą odpowiednią jakość i wilgotność powietrza w obrębie modułu.
Skrzydło babitatu, od strony północno- wschodniej byłoby uzupełnione o funkcję biurową, handlową i inne mniej wymagające funkcje wspomagające pierwszej potrzeby.
Podstawowa konstrukcja budynku działałaby jak egzoszkielet. Zbudowana ze stalowych rur o potężnych przekrojach, wypełnionych cyrkulującym glikolem, stałaby się gigantyczną pompą cieplną w systemie powietrze-glikol, umożliwiającym klimatyzowanie lub ogrzewanie całego budynku w sposób pasywny lub aktywny, przy minimalnym wykorzystaniu konwencjonalnych źródeł energii.


EKOLOGICZNOŚĆ:
Negatywny wpływ na środowisko i ogromne ilości potrzebnej energii bardzo charakterystyczne dla obecnych budynków wysokościowych, mogłoby być w radykalny sposób zredukowane ze względu na:
-proces recyklingu i segregacji, prowadzony w odniesieniu do całej megastruktury,
-wysokowydajną gospodarkę wodą,
-pompę ciepła wykorzystującą naturalne procesy (konwekcja, promieniowanie cieplne), zintegrowaną z konstrukcją nośną, umożliwiającą pasywne i aktywne metody pozyskiwania i oddawania ciepła do otoczenia bez użycia nieodnawialnych źródeł
-fotosyntetyzujące elementy fasady (algi namnażane wewnątrz zaawansowanych paneli elewacyjnych na północnej „zielonej” fasadzie), zapewniające wraz z wyprodukowanymi w budynku odpadami paliwo - biomasę dla elektrowni,
-transport do i z budynku drogą wodną (tanią, efektywną i nie wymagającą budowy kosztowej infrastruktury)


KONKLUZJA:
Pomimo oczywistego faktu, że tego typu budynek jest chwilowo jedynie wizją, konceptem, to pryncypia mu przyświecające należy traktować bardzo poważnie także jako głos w dyskusji, czym są, a czym mogłyby (powinny) być budynki XXI wieku.



Tomasz Olszewski - architekt
tomcat.arch.design
www.tomcatarchdesign.com

RONET - Zbigniew Filipek Biuro: 32-020 Wieliczka, ul. Zacisze 16, NIP: 677-133-92-83,
Konto bankowe: BANK PEKAO SA 03 1240 1431 1111 0010 2980 4734, tel: 608 835 030,
e-mail: biuro.ronet@wp.pl, ronet@ronet.pl